7:204 Kurân okunduğu zaman ona kulak verin, sesinizi kesip dinleyin
Kurân okunurken onu dinlemenin farz olduğunu bu ayetten anlıyorum. Ya kendim okuyorsam? O zaman hem okuma, hem de dinleme makamındayım. Dinlemeden okursam, şuursuz bir kayıt cihazından farkım kalmaz. Kalp kulağımı açıp dinlerken, bir zincirin dört halkasını açıkça görebiliyorum:
1. Kendi nefsinden dinlemek: Kişi kendi sesini işitir. Okuyan kendisidir, dinleyen de. Bu, işin zahir tarafı ve başlangıç mertebesidir.
2. Rasûlullah'tan dinlemek; Kurân'ın Peygamber Efendimize (Salât ve selâm ona) vahyedildiğini hatırlar. Kendi sesi sadece bir vasıtadır; ayetleri Resûlullah'ın tebliğ ettiği şekliyle dinlemektedir.
3. Cebrâil'den dinlemek: Kurân'ın vahiy meleği tarafından Peygambere getirildiğini düşünür; sanki ayetleri vahyin emini olan meleğin kıraatiyle işitiyormuş gibi bir idrak içindedir.
4. Allah'tan dinlemek: Kul, okunan kelamın kimin sözü olduğunu öyle derinden hisseder ki, aradaki vasıtalar yok olur. Ses yine kendi sesidir, fakat kalbi vasıtaların ötesinde, bunun Allah'ın kelâmı olduğu hakikatine yönelir.
İnsan önce kendi okuduğunu duyar; sonra peygamberin kendisine hitap ettiğini hisseder; belki Cebrail'den dinliyor gibi olur; en ileri hâlde ise konuşan sadece Allah'tır, ayeti Ondan dinler. Amaç somut bir ses duymak değil, kalbin Kurân'ın kaynağına yönelmesidir. Allah'tan dinlemek kalp kulağıyla ilgili bir ifadedir.
 |
| Nurlu mushaf |
Seslerin Dindiği Yer
Yaz aylarında çoğunluk şehirlerden kaçtığı için küçük camimizde sabah namazı cemaati iyice azaldı, dört beş kişi kaldık. Hocamız da izinli olunca kendimi mihrapta buldum. Bu sabah Fâtiha’dan sonra şu ayetle başladım:
8:20 Ey iman edenler, Allah'a ve elçisine itaat edin
Zihin ve kalp tabakalarının açıldığı eşsiz bir idrak anı yaşadım. Okuduğum ayet, sadece dilimden dökülen heceler olmaktan çıkıp ilâhi bir hitaba dönüştü. Ayeti telaffuz ederken, sanki ashâb-ı kirâmın arasında, bizzat Peygamber Efendimizin mübarek sesinden dinliyormuşum gibi bir yakınlık hissettim. İnsan kalbinin derinlerine dokunan şefkatli ve ılık bir ses:
Allah'a ve elçisine itaat edin
Derken hissiyat derinleşti, ses melekût alemine kaydı. Sanki o hitap, göklerin kapısını açan heybetli ve azametli görüntüsüyle Cebrail’in nüzul anındaki sesine çevrildi. Vahyin ağır yükü mihrabın ve benim üstümüze çöktü:
Allah'a ve elçisine itaat edin
Ve nihayet dıştaki ve içteki bütün sesler kesildi. Caddenin gürültüsü, kendi kıraatim, meleğin sadası... Her şey sükûnete kavuştu, ne bir harf kaldı ne de bir ses. Yalnızca kalbin en derin noktasında yankılanan bir emir:
Allah'a ve elçisine itaat edin
İrfan ehlinin "Kurân okunduğu zaman onu önce Peygamber'den, sonra Cebrail'den ve nihayet Kelâmın Sahibinden dinliyor gibi olun" şeklinde tarif ettiği o hâl, mihrapta kısa bir süre tecelli etti. Namazda kıblemiz elbette Kâbe ama, hitabın asıl kaynağına sessizce varmak çok güzelmiş.
 |
| Mihrap ve minber |
Not: Böyle tecrübeler övünmek maksadıyla değil, ancak tahdis-i nimet olarak dile getirilir. Umulur ki, gençlerimize motivasyon olsun.
